Το ιταλικό ποδόσφαιρο έχει την τελευταία μεγάλη ευκαιρία για ζωή, μετά τον νέο αποκλεισμό της εθνικής ομάδας από το Μουντιάλ.
Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2026. Η Ιταλία έχει μόλις νικήσει τη Β. Ιρλανδία στον ημιτελικό των μπαράζ πρόκρισης στο Μουντιάλ και η κάμερα της RAI πιάνει τον Ντιμάρκο, τον Εσπόζιτο και τον Βικάριο να πανηγυρίζουν μπροστά σε μια τηλεόραση στο γήπεδο του Μπέργκαμο μόλις η Βοσνία απέκλεισε την Ουαλία στη διαδικασία των πέναλτι. Ηταν η στιγμή που σφραγίστηκε ο νέος, τρίτος συνεχόμενος, αποκλεισμός της Σκουάντρα Ατζούρα από το Παγκόσμιο Κύπελλο, γιατί το κάρμα, αργά ή γρήγορα, την κάνει τη δουλειά του. Και η επιβεβαίωση ήρθε λίγες μέρες μετά…
Σε καθαρά αγωνιστικό επίπεδο, αυτός ο αποκλεισμός δεν αποτελεί μεγάλη ζημιά, υπό την έννοια πως αυτή η εθνική Ιταλίας δεν θα περνούσε τον όμιλο στο Μουντιάλ. Είναι μια πολύ κακή ομάδα, η οποία αποτελείται από μέτριους παίκτες, έναν αποτυχημένο προπονητή και έχει για διοίκηση τον χειρότερο πρόεδρο που είχε ποτέ η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της χώρας. Τι θα έκανε αυτή η ομάδα, δηλαδή, αν πήγαινε στο Μουντιάλ; Απαρατήρητη θα περνούσε. Σε ό,τι αφορά το πρεστίζ, από την άλλη, είναι ένας αποκλεισμός που πονάει περισσότερο και από τους δύο προηγούμενους, όπως γράφει σήμερα (1/4) η Gazzetta dello Sport.
Είναι ο αποκλεισμός που καταδικάζει την τέσσερις φορές παγκόσμια πρωταθλήτρια στην απαξίωση, τη βγάζει από το κλαμπ των μεγάλων ομάδων, τη μικραίνει πάρα πολύ. Και τελικά την ευθυγραμμίζει με τη γενικότερη εικόνα που επικρατεί στο ιταλικό ποδόσφαιρο. Αυτό, στο οποίο δεν λειτουργεί τίποτα σωστά σε κανένα επίπεδο. Αυτό, στο οποίο έχει δημιουργηθεί μια εικονική πραγματικότητα, με την οποία γελάνε όλοι όσοι είναι εκτός Ιταλίας, γελάνε όλοι οι παραδοσιακά ανταγωνιστές. Και δεν είναι καθόλου υπερβολή αυτό. Τα σχόλια για τη Serie A τα τελευταία χρόνια από τα ΜΜΕ στην Ισπανία, την Αγγλία, τη Γερμανία, ακόμη και τη Γαλλία, δείχνουν την πραγματικότητα. Την… πραγματική πραγματικότητα και όχι την εικονική που έχουν δημιουργήσει όσοι το ελέγχουν.
Η Serie A είναι ένα πρωτάθλημα που δεν βλέπεται. Ολόκληρο αγώνα, όποιες κι αν είναι οι ομάδες που αγωνίζονται, μπορεί να δει μόνο όποιος είναι «άρρωστος» με το Campionato. Καμία ταχύτητα, τίποτα νέο σε επίπεδο τακτικής, μέτριοι ή κακοί ποδοσφαιριστές, μια διαιτησία που κάνει ό,τι της λένε, παράγοντες σε Λίγκα και Ομοσπονδία που θεωρούν πως το πραγματικό πρόβλημα είναι οι ultras, σχολιαστές που δεν είχαν ποτέ καλή σχέση με τη μπάλα αλλά το παίζουν ειδικοί διαμορφώνοντας την κοινή γνώμη, ΜΜΕ που ξεφτιλίζονται προσπαθώντας κάθε φορά να περάσουν τη γραμμή όλου αυτού του συστήματος. Ακόμη και σήμερα (1/4), παρεμπιπτόντως, ξεφτιλίζεται η Gazzetta dello Sport. Αρκεί μια ματιά στο πρωτοσέλιδο. Στους παίκτες που επέλεξε να έχει στη μεγάλη φωτογραφία. Κάποιοι δεν υπάρχουν, γιατί μπαίνουν μόνο στις νίκες.
Κάποτε, μετά τον αποκλεισμό στη φάση των ομίλων στο Μουντιάλ 2010, η ποδοσφαιρική ομοσπονδία είχε ζητήσει από τον Ρομπέρτο Μπάτζιο να καταστρώσει ένα σχέδιο για να αρχίσει να λειτουργεί σωστά το ποδοσφαιρικό σύστημα. Αναφερόμαστε καθαρά στο αγωνιστικό κομμάτι, στο πώς θα πρέπει να δουλεύουν τα τμήματα υποδομής, τι θα πρέπει να γίνει με την προπονητική σχολή του Κοβερτσιάνο που πάει από το κακό στο χειρότερο, πώς θα πρέπει να βοηθήσει η ομοσπονδία και όλα τα σχετικά. Ο Μπάτζιο, ο κορυφαίος Ιταλός ποδοσφαιριστής όλων των εποχών, έκατσε και έγραψε τελικά… 1000 σελίδες! Πήρε παραμάζωμα τα τμήματα υποδομής όλων των ομάδων, μίλησε με παίκτες και προπονητές, μίλησε με τα πιτσιρίκια που έκαναν τα πρώτα τους ποδοσφαιρικά βήματα και έγραψε 1000 σελίδες. Ξέρετε τι έγινε; Ξέρετε. Τίποτα. Απολύτως τίποτα. Δεν διάβασαν καν όσα έγραψε και επειδή ο Μπάτζιο είναι ο Μπάτζιο αποφάσισε να μην ασχοληθεί ποτέ ξανά.
Είμαστε σίγουρα πως αυτά που έγραψε -και τα οποία δεν έμαθε ποτέ κανείς- ήταν τα σωστά; Όχι. Είμαστε όμως σίγουροι ότι αυτοί που βρίσκονται στο Calcio δεν θα έπρεπε, σε μια σοβαρή ποδοσφαιρικά χώρα, να έχουν την παραμικρή σχέση με αυτό. Επρεπε και πρέπει να απομακρυνθούν με οποιονδήποτε τρόπο. Κυριολεκτικά με οποιονδήποτε. Η Ιταλία είναι μια χώρα στην οποία κάνουν κουμάντο στο ποδόσφαιρό της άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με αυτό. Ανθρωποι που βρίσκονται στις θέσεις τους απλά και μόνο για να υπηρετούν ένα συγκεκριμένο σύστημα, το οποίο παίζει χωρίς αντίπαλο, συνεργάζεται ακόμη και με το οργανωμένο έγκλημα, τη μαφία δηλαδή, μετρώντας κέρδη για ίδιον όφελος και στέλνοντας, παράλληλα, το ιταλικό ποδόσφαιρο όλο και πιο χαμηλά. Στον βούρκο. Το έφεραν στα μέτρα τους, με λίγα λόγια.
Η Ιταλία είναι μια χώρα στην οποία όλα, μα όλα, στο ποδόσφαιρό της είναι χτισμένα λάθος. Σε καμία άλλη χώρα, τουλάχιστον από τις θεωρητικά προηγμένες, δεν υπάρχει η λογική «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα». Στην Ιταλία υπήρχε και υπάρχει και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε. «Το ιταλικό ποδόσφαιρο δεν ανήκει στους προέδρους, δεν ανήκει στον Γκραβίνα και την ομοσπονδία. Ανήκει στα παιδιά. Σε αυτά τα παιδιά που αγαπάνε τη μπάλα και βλέπουν τα χρόνια να περνάνε και την εθνική ομάδα να απουσιάζει συνέχεια από το Μουντιάλ», είπε ο Φάμπιο Καρέσα του Sky Italia μετά τον αποκλεισμό από τη Βοσνία. Λόγια που προκαλούν γέλιο επειδή τα είπε αυτός που τα είπε. Ενας από τους τύπους που παίζουν το παιχνίδι αυτού του συστήματος που διέλυσε τα πάντα.
Ένα σύστημα στο οποίο η αθλητική δικαιοσύνη τιμωρεί πάντα συγκεκριμένες ομάδες ή πρόσωπα είτε υπάρχει νόμος είτε όχι, ένα σύστημα που έχει απομακρύνει τα λεφτά από τα τηλεοπτικά συμβόλαια γιατί κανένα από τα μεγάλα δίκτυα παγκοσμίως δεν δίνει έστω το 1/5 των χρημάτων που δίνει στους παραδοσιακούς ανταγωνιστές της Serie A, ένα σύστημα στο οποίο δεν υπάρχει η λέξη «μέλλον» στον προγραμματισμό αλλά μόνο το «παρόν» και αυτό για συγκεκριμένους, ένα σύστημα στο οποίο παρουσιάζονται σαν παικταράδες και σαν σούπερ ταλέντα παίκτες που είναι μέτριοι, υπερόπτες, κακομαθημένοι και «λίγοι» ως προσωπικότητες, ως χαρακτήρες. Ένα σύστημα που έχει καταφέρει να μετατρέψει την εθνική Ιταλίας σε ανεπιθύμητη σε συγκεκριμένα γήπεδα. Ένα σύστημα στο οποίο διαμορφώνουν άποψη ο Αντρέα Στραματσόνι, ο Λέλε Αντάνι, ο Νίκολα Βέντολα, ο Αντόνιο Κασάνο, ο Μπέπε Μπέργκομι, ο Μάσιμο Αμπροζίνι… Αυτοί είναι οι σχολιαστές στα κανάλια, αυτούς επικαλούνται τα ΜΜΕ σαν… ειδικούς.
Στη λίστα, δυστυχώς, πρέπει να μπει και ο Αλεσάντρο Κοστακούρτα, ο οποίος έχασε όποια σοβαρότητα είχε, την ημέρα που είπε πως «ο Μπαστόνι οδεύει ολοταχώς για τον Ολυμπο, εκεί όπου βρίσκεται ο Πάολο Μαλντίνι». Όταν θες να υπηρετείς ένα σύστημα, πρέπει να είσαι και έτοιμος για να ξεφτιλιστείς. Και ο Κοστακούρτα ήταν. Ένα σύστημα που ακόμη και τώρα, μετά τον νέο αποκλεισμό από το Μουντιάλ, δεν δείχνει διατεθειμένο να κάνει πίσω. Δεν έχει παραιτηθεί κανείς ακόμη, δεν έχει αναλάβει κανείς καμία ευθύνη ακόμη, δεν έχει πει κανείς, ούτε ένας, ότι χρειάζονται αλλαγές. Ένα σύστημα που είτε θα γκρεμιστεί, είτε θα μείνει μόνο του να ασχολείται με ένα ποδόσφαιρο με το οποίο δεν θα ασχολείται κανείς άλλος. Ό,τι από τα δύο κι αν συμβεί, λύτρωση θα είναι…
